De Wereld

Voor de spelers die van hun eigen dimensies komen: stop nu met lezen. Bouw je personage aan de hand van de karaktercreatieregels en stuur het aan ons door. Je zal vanzelf de Hofmagier tegenkomen die je het spel binnen zal leiden.
Het bestaan van de inwoners van de verschillende staten die Myriad rijk is kent een lange geschiedenis, getekend door een actieve inbreng van wezens van andere dimensies en realiteiten. De vroege van de bekende staten Mriakra, Perana en Nakaan spreken van inmenging van Engelen en Demonen die poogden de aanwezige stervelingen in hun beeltenis te schapen en hun idee van een ideale samenleving te bouwen. Voor deze grote inmenging waren de volkeren die nu de verschillende stadstaten voor het overgrote deel nomadisch, en aan de grenzen van de rijken is het nog altijd zo dat stammen nomaden worden aangetroffen in de bossen.
De tekst hieronder is verdeeld in twee stukken: er staat kort de staat van de wereld beschreven zoals deze is ten tijde van het begin van het verhaal van Myriad. Ook staat er informatie over waar de spelers zich bevinden, en dus kan dit worden verwerkt mocht je ervoor kiezen om een personage te spelen dat uit deze wereld komt. Dit stuk tekst is feitelijk het minimale wat wij nodig achten voor een personage uit deze wereld: basiskennis van de stadsstaten, hun vorming, van het bestaan van Engelen en Demonen afweten en de reden waarom je in de Lraga-pas geplaatst wordt of bent. Mocht je je verder willen verdiepen in de stadsstaten (vooral handig als je een inwoner uit een van de staten zal spelen) dan staat onder de kop 'Uitgebreide Geschiedenis' een hoop meer informatie die zeker ook in het spel terug zal komen.

In het kort

In de huidige politiek speelt het Koninkrijk Nakaan een belangrijke rol als stabilisator. Als grootmacht die ogenschijnlijk al jaren wordt geregeerd door dezelfde familie heeft Nakaan in honderden veldslagen en op tientallen onderhandeltafels bewezen niet gemakkelijk uit te schakelen te zijn. Nakaan zelf bestaat uit honderden kleine gebieden die allemaal trouw hebben gezworen aan de kroon, en kent vredesverdragen met Mriakra en Perana, de twee dichtstbijzijnde buren. Hun primaire zorg is het verafgelegen, maar grote en militaristische Badermas. Nakaan is in haar ontstaan en bestaan sterk beinvloed door een Engel die alleen bekend stond als "De Engel der Kaligrafie".
Mriakra is een militaristische staat die zich ondanks haar relatief kleine landoppervlak en bevolking staande houdt tussen de reuzen Badermas en Nakaan. Buurlanden spreken vaak schande van de militaire bovenlaag van de samenleving die de lagere bevolkingsgroepen te vuur en te zwaard regeert, maar men kan niet ontkennen dat er tot op heden nog geen enkele openlijke verzetshaard of revolutie is geweest, en het er ook niet snel van gaat komen. De stadstaat zelf is sterk beinvloed door Demonen in de vroege jaren, en dit heeft geleidt tot een slechte reputatie van wandaden en buitensporig geweld; Mriakranen weten dat dit zo is, maar kiezen ervoor het niet te ontkennen. Ook weten ze dat hun positie tussen Badermas en Nakaan door beide partijen wordt gebruikt als 'bufferzone', maar tot op heden heeft dit nog niet tot geweld geleidt.
Perana heeft, vrij letterlijk, een stoffige reputatie. Boeken en de kennis die ze dragen zijn praktisch heilig, en hoe ouder een persoon is, des te meer wordt hij of zij behandeld met respect. Terwijl Perana waarschijnlijk in haar vroege jaren sterk is beinvloedt door Engelen doet haar bevolking nu hun uiterste best om zowel Engelen als Demonen buiten te houden met verdragen en afspraken. Het leger van Perana is niet om mee te sollen, maar ze hebben een reputatie van neutraliteit en geleerdheid. Het zal dan ook niemand verbazen dat magie in al haar vormen in Perana een enthousiast gevolg kent.
Badermas is een grote staat waar weinig over bekend is. Haar bevolking schijnt te worden geregeerd door een elite, maar hoe dit precies in zijn werk gaat is onbekend. Badermas heeft een aantal verdragen met Mriakra, Perana en Nakaan, en houdt zich voor de rest bezig met zichzelf. Wel wordt er argwanend gekeken naar de militaristische en expansionistische politiek van de staat.

Hier en nu

Relatief kort geleden heeft zich aan de noordkant van de Lraga-pas een klein barbarenrijk gevormd. Deze barbaren werden geleidt door een charismatische koning die de normaal gescheiden stammen wist te verenigen tot een groot leger. Dit leger viel het beschaafde Nakaan aan, in het bijzonder de stadstaat Tirana, en het leger van Nakaan moest in allerijl verdedigingen oprichten. De barbarenkoning sneuvelde tot ieders opluchting in de Slag van Tirana, en de verschillende zonen en dochters die aanspraak konden maken op zijn troon haasten zich in allerijl terug naar hun 'thuisland' om leiderschap te claimen.
Het Noordelijk Leger van Nakaan nam in respons een stuk land in net ten noorden van de pas en begon diplomatieke onderhandelingen met de naburige stammen. Na een aantal maanden onderhandelen en voorzichtige toenadering is het gebied geschikt geacht voor kolonisatie en het stichten van een nieuwe Vazalstaat, om het aloude principe van de 'bufferzone' opnieuw toe te passen. Om dit te bewerkstelligen recruteerde de Hofmagier van Nakaan niet alleen leden van alle omliggende stadstaten, Mriakra en Perana inclus, maar ook wezens uit andere dimensies, zowel stervelingen als onsterfelijken. De spelers vormen onderdeel van deze groep. Er is een enorme hoeveelheid kapitaal beschikbaar gesteld om deze taak te laten slagen, en geen enkele vorm van koste of moeite wordt gespaard. Zo worden voorraden peperduur geimporteerd via teleportaties in afwachting van de bouw van een wegennet en hebben de eerste expeditieleden vrijwel carte blance om beslissingen te maken zoals zij dat goeddunken.

Uitgebreide geschiedenis

Vazalstaat Mriakra

Huidige imago

Het imago van Mriakra is sinds het einde van de oorlog van generaties, niet al te best geweest. Het huidige imago is dat het een 'demon-worshipping' maatschappij is, waar alles dat het kwade belichaamt aanwezig is. Wat dat kwade precies inhoudt, hangt in Nakaan, of Badermas, af aan wie je het vraagt. Meestal komt het erop neer dat de mensen in Mriakra precies datgene doen, wat de persoon in kwestie verschrikkelijk vindt. Vraag je het een dierenliefhebber dan mishandelen Mriakranen dieren op de vreselijkste manieren. Vraag je het een rechter, dan breken ze alle wetten die er maar te verzinnen zijn enzovoort. Uiteraard is het niet al te moeilijk om te achterhalen, dat deze zienswijzen niet kloppen, aangezien ze, als je alles wat ze zouden moeten doen optelt, nooit een maatschappij zouden kunnen zijn. Mriakra zou in dat geval al lang geleden gedesintegreerd moeten zijn.

Mriakra heden ten dage

Dat Mriakra zwaar door demonen beïnvloed is, klopt inderdaad en is vrij opvallend als men enige tijd in het land doorbrengt. De bovenlaag van Mriakra is militaristisch en onderdrukt de onderlaag van boeren overduidelijk. Mensen rennen bang weg van militairen, militairen mishandelen mensen midden op de straat en militairen leven een overdadig en decadent luxe leven, terwijl de gewone man weinig tot niets heeft. In deze lezing van Mriakra is de onderlaag, de boeren, de eigenaren van winkels, etcetera, de 'goede' kant van Mriakra en de bovenlaag de 'slechte' kant. Waar veel uitheemse instanties over vallen is het feit dat er in Mriakra nooit een opstand heeft plaatsgevonden en het er ook niet op lijkt dat dit snel te verwachten valt.

Mriakra is gebouwd op twee verschillende moraliteiten, die beiden wel een enkel doel hebben. Het gemeenschappelijke van alle onderdanen van Mriakra, is dat ze allemaal weten dat ze heel weinig bestaansrecht hebben. Tegen het einde van de oorlog van generaties wist iedereen in Mriakra dat ze zouden vallen en onderdaan zouden worden van het koninkrijk Nakaan. De burgerij en iedereen behalve de militairen in Mriakra verviel in decadentie en een algehele morele lethargie. Vooral de methode waarop verschilt radicaal.

De bovenlaag heeft een moraliteit die sterk gericht is op het recht van de sterkste. Om een oorlog te winnen, moet je sterk, slim en 'sneaky' zijn en alle tactieken gebruiken die mogelijk zijn om te winnen. De bovenlaag weet dat Mriakra in een zware underdog positie zit, dus alleen via brute kracht gecombineerd met superieur tactisch inzicht heeft Mriakra een kans om zijn twee meest problematische potentiële vijanden te verslaan. De moraliteit van de bovenlaag is een survival of the fittest uit noodzaak, gecombineerd met een 'leef nu, want morgen zul je sterven' mentaliteit.

De onderlaag heeft een totaal andere moraliteit, die zwaar in tegenspraak is met de moraliteit van de bovenlaag. Deze moraliteit heeft ook als doel om Mriakra te kunnen beschermen tegen Badermas of Nakaan, maar stelt dat de burgerij sober moet zijn, weg moet vluchten van gevaar en proberen zo productief mogelijk te zijn om zoveel mogelijk soldaten te kunnen ondersteunen. Deze moraliteit conflicteert al gelijk met de bovenlaag op het gebied van de soberheid ten opzichte van de decadentie en is zeer in het oog springend voor buitenstaanders. Militairen die zich bovenmatig aan alcohol laven, terwijl een burger nog geen aardappel te veel zal eten. Het wegvluchten van gevaar is in het dagelijks leven van burgers vaak de eigen bovenlaag en een kwade militair zal vaak burgers voor zich uit zien vluchten. Een doodzonde voor de militair, een goede daad voor de burger.

Het Koninkrijk Nakaan

Het koninkrijk was al 134 generaties Markani stabiel en vredig, hetgeen inhoudt dat van er al 134 heersers van het geslacht Markani hebben geheerst over de 374 stadstaten die nu onder het regime van de Markani staan zonder oorlog. De 134ste heerser is koning Parat en recentelijk is hij aangevallen door de barbaren van het noorden. Na deze lafhartige aanval te hebben afgeslagen heeft de koning een decreet uitgevaardigd dat tot doel had om oorlogen met de barbaren in de toekomst te vermijden. Het meest gewaagde onderdeel van het decreet is het creëren van een vazalstaat die als buffer moet dienen tussen het Koninkrijk Nakaan en de barbaren. Een expeditieleger is door de Lraga-pas getrokken en heeft een klein gebied ingenomen aan de noordzijde van de Lraga-pas.

De expeditie was een onverdeeld succes en de kroon is nu mensen aan het ronselen om de nieuwe burgers van deze nieuwe stadstaat te worden. Alleen de beste en meest vaardige komen in aanmerking om burger te worden. De overigen zullen geen stadsrechten krijgen, maar wel huisvesting in een van de nieuwe boerderijen die ter beschikking gesteld zullen worden aan de nieuwe stadstaat. De kroon heeft inmiddels vrede gesloten met de vier dichtstbijzijnde stammen, zodat de nieuwe stadstaat zich in het begin zonder al te veel problemen zal kunnen ontwikkelen. De nieuwe stadstaat kan op militaire ondersteuning van het Lraga-college rekenen.

Het geslacht Markani

Het geslacht Markani is voortgekomen uit een handelsfamilie die een van de heersende machten waren in de stadstaat Naka, aan de Agra woestijn. De methodes van het aanwijzen van de opvolger en het erkennen van kinderen als legitiem stammen nog uit deze tijd. Polygamie is een gewoonte om ervoor te zorgen dat er genoeg kinderen komen die de eisen halen om toegelaten te worden tot de familie. De eisen aan kinderen om toegelaten te worden tot de familie zijn relatief simpel. Op de dertiende verjaardag krijgt een zoon of dochter van een Markan een startbedrag van 1000 goud, nog niet eens genoeg om een harnas te kopen. Na 10 jaar moet dit startkapitaal met een factor 100 vergroot worden om toegelaten te worden tot de familie. Dit kapitaal zal van blijvend belang blijven voor de Markan in kwestie, aangezien het zijn status bepaalt binnen de hiërarchie tussen alle zoons en dochters van alle Markani in de wereld. Deze status bepaalt ook wie er de rechtmatige opvolger is van een Markan, aangezien degene die het meeste geld tot zijn beschikking heeft het recht tot opvolging verkrijgt. Vanaf dat moment zal zijn status afhankelijk zijn van het totale familiekapitaal van zijn ouders. In zeer uitzonderlijke gevallen trouwen Markani handelsprinsen met elkaar waardoor hun kapitaal samen gevoegd wordt.

Zoals men kan verwachten van een handelsfamilie die tientallen generaties aan de macht is, is de Markani familie ongelooflijk rijk. Aangezien veel kinderen al vanaf geboorte getraind worden om met geld om te gaan en 'hobby'-investeringen hebben, is het geen gek gezicht om kinderen op de markten te zien, al dan niet begeleid door een ouder of groep bodyguards. Deze 'hobby'-investeringen kunnen vaak tot een veelvoud van het officiële kapitaal leiden, omdat de regels daarover niets zeggen. Een favoriete zoon of dochter kan het met haar officiële kapitaal soms erg slecht doen, aangezien zij met haar hobbykapitaal al miljoenen achter haar naam heeft staan en weet dat ze nooit zal kunnen concurreren met haar oudere broers of zussen. Veel Markani hebben met deze opvoeding een obsessieve neiging om boekhoudingen van andere Markani te checken, aangezien zij dit op elk moment mogen doen. Schaduwboekhoudingen zijn een schandaal en het enige misdrijf waar de doodstraf op staat, inclusief volledige inbeslagname van het kapitaal van de Markan in kwestie en het kapitaal van alle zoons en dochters die hij heeft, inclusief geadopteerde kinderen.

Zo goed als alle 374 stadstaten worden door een Markan geregeerd, zij het door middel van een aankoop van het privilege van bestuur van een stadstaat, zij het door huwelijken of kinderen. Scheiding van stadskapitaal en handelskapitaal is een hoeksteen van het bestuur van elke Markan met een privilege van bestuur.

Geschiedenis van het Koninkrijk Nakaan (geografisch)

De geschiedenis van het Koninkrijk is nauw verweven met de geschiedenis van de stad Naka en de Markani. De geschiedschrijvers weten niet helemaal zeker wanneer de eerste Markan aan de macht kwam in de stadstaat, maar algemeen wordt aangenomen dat er zeker 158 Markani heersers zijn geweest tot nu toe.

De ontstaansgeschiedenis van de stad Naka is in nevelen gehuld, waarschijnlijk is de stad gesticht aangezien het een van de laatste waterbronnen was aan de grens van de Agra-woestijn. De belangrijkste bron van inkomsten van Naka was de slavenhandelsroute naar Pocoda aan de andere kant van de woestijn. In die dagen was het een handelsroute van de dood. Zeker de helft van de slaven van een karavaan waren er zeker van dat ze zouden sterven voordat de karavaan dat andere kant zou halen, aangezien ze slechts meegenomen werden om water te dragen voor de gezonde jongere slaven en hun meesters. Oude, zieke, of mismaakte slaven werden in die tijd altijd naar de woestijnsteden vervoerd, omdat er daar een markt was voor goedkope slaven ongeacht hoe ze eruit zagen of hoelang ze nog houdbaar waren. Het lot van bijna alle slaven in die tijd was sterven op de zoutvlakten van de Agra-woestijn.

In de stad Naka werd in de handelsfamilie echter een kleine jongen geboren die een grote magiër zou worden: Markan Pabla. Op vroege leeftijd had hij al aanleg voor het creëren van magische voorwerpen, maar hij had weinig tot geen interesse in het vermenigvuldigen van zijn kapitaal. In de hiërarchie stond hij altijd heel laag en niemand bekommerde zich eigenlijk echt om Pabla. Op zijn zestiende had hij zijn kapitaal slechts vervijfvoudigd. Vanaf dat moment ging het echter hard. De karavanen van Pabla vertrokken en telden steeds minder dode slaven. Maand na maand kwamen er karavanen van Pabla binnen met ongelooflijke winstmarges. Waar zijn broers en zussen met hun kapitalen elke vier maanden een karavaan weg konden sturen, stuurde Pabla elke maand een karavaan weg en kwamen ze allemaal weer terug. Tegenwoordig weten we dat Pabla de methode had ontwikkeld om vooraltijd slaven te maken. Gezien de winstmarges van Pabla werd Pabla al snel geadopteerd door de meest invloedrijke Markan in Naka. De burgemeester Markan Kalwa, die hoogbejaard was toen de jonge Pabla zijn zoon werd. Nadat zijn geadopteerde vader gestorven was, nam Pabla het privilege van bestuur van Naka over en lanceerde bijna gelijk de eerste woestijnoorlog.

De eerste, of korte, woestijnoorlog

Hoewel Pabla een groot magiër en handelaar was, was zijn tactische inzicht niet evenredig groot. Het doel dat Pabla voor ogen stond was de monopolisering van deze kant van de woestijn om de handel van goederen van Pocoda te domineren. Pabla gokte erop dat zijn vooraltijd slaven, die vanuit normaal onmogelijke aanvalsroutes aan konden vallen, gecombineerd met de normale troepen van Naka al zijn directe buren zou kunnen overweldigen. De normale troepen van Naka waren echter in zo'n slechte staat dat een nederlaag niet uit kon blijven. Markan Pabla werd bijna gevangen in de slag bij Trakan, omdat hij weigerde te vluchten voor de vijand. Hij weigerde te geloven dat hij de slag verloren had en pleegde de meest afschuwelijke daad die men kent: Hij vermoorde zichzelf.

De tweede woestijnoorlog

Vervolgens kreeg de tweede dochter van Kalwa, Fara, het privilege van bestuur, aangezien Pabla nog geen zoons of dochters had en besloot gelijk vrede te sluiten met de hiervoor aangevallen buren. Ze kreeg dit voor elkaar, hoewel er een heftige afkoopsom betaald moest worden. Fara wist echter dat met de nieuwe karavanen het slechts een korte tijd zou duren, voordat deze afkoopsom betaald zou zijn. Fara begreep ook dat de karavanen zo'n grote rijkdom naar Naka zou trekken, dat op den duur de stadstaat aangevallen zou worden, aangezien Naka op dit moment slecht voorbereid was op een aanval. Zij stelde daarom de beroemde wet van Fara op, die de vooraltijd techniek aan andere Markani uitbesteedde mits zij de helft van hun winst zouden investeren in het onderhouden en uitbreiden van het leger.

De tweede woestijnoorlog begon toen er een coalitie van de drie buren, die Markan Pabla eerder had aangevallen, besloten om de grondgebieden van Naka binnen te vallen om de rijkdom van Naka te plunderen. In de periode die er tussen de eerste en tweede woestijnoorlog zat, had Naka echter niet stil gestaan en werd het huurlingenleger van de Markani voor het eerst ingezet. Fara had met eigen ogen gezien dat een leger dat aangevoerd werd door een Markan genadeloos was afgemaakt en had besloten dat het leger aangevoerd moest worden door een staf van vier generaals met Fara als beslissende vijfde voor het geval van problemen. Het coalitieleger werd verpletterend verslagen doordat de generaals een kwart van hun leger, met behulp van vooraltijd waterdragers, door de woestijn lieten trekken om de vijand in de rug aan te vallen. Pabla's tactiek had uiteindelijk toch gewerkt, zij het in een volledig andere vorm.

Het huurlingenleger marcheerde vervolgens verder en Fara rekende erop dat ze zich zouden overgeven, hetgeen normaal gesproken altijd gebeurde. De omringende steden weigerden echter het losgeld te betalen voor de gevangen soldaten en rekenden erop dat hun bondgenoten hun zouden ontzetten, voordat de steden in de handen zouden vallen van Naka. Het huurlingenleger was echter allang voorbereid op dit scenario en kenden de drie steden en hun zwaktes op hun duimpje. Nadat deze drie steden gevallen waren, begon de tweede woestijnoorlog pas goed, aangezien Fara en de Markani van Naka zich begonnen te realiseren hoeveel winst er te halen viel binnen het oorlogsbedrijf en besloten ook de bondgenoten die tijdens de belegeringen hadden aangevallen, op hun beurt aan te vallen. Na de tweede woestijnoorlog had Naka 48 stadstaten veroverd allemaal op de grens van de Agra-woestijn en was het verbond van Nakaan gesticht door Markan Fara.

Het verbond van Nakaan

De tweede woestijnoorlog had van Naka een welvarende stad gemaakt, maar de Markani verspreidde zich al heel snel over de nieuw veroverde stadstaten en brachten de rijkdom van de Markani met zich mee. De karavanen die over de Agra trokken werden steeds omvangrijker, aangezien Naka nu de alleenheerser was over de steden die aan deze kant van de woestijn aanwezig waren. De stadstaten waren vazalstaten met een grote relatieve vrijheid van bestuur en de welvaart die gebracht werd door de Markani zorgden voor een grote groei en tevredenheid in de staten die onder het verbond stonden. Aangezien de wet van Fara zelfs na haar dood nog in stand gehouden werd, werd het huurlingenleger van het verbond Nakaan, exorbitant groot, wat uiteindelijk leidde tot de derde, vierde en vijfde woestijnoorlogen.

De derde, vierde en vijfde woestijnoorlogen

De derde woestijnoorlog was een kleine aaneenschakeling van een aantal stadstaten die ontevreden waren met Naka, gesponsord door handelaren vanuit het zuiden, waar de oude handelsroutes lagen. Deze handelaren werden uit de markt gedreven door Naka, waardoor zij deze oorlog poogden te laten beginnen. Tegen de overmacht van het huurlingenleger van het verbond van Nakaan werden deze stadstaatjes echter verpletterend verslagen en moesten zij een kleine afkoopsom betalen, aangezien Naka geen interesse had om verder uit te breiden. De afkoopsom was gebaseerd op wat de stadstaatjes individueel konden betalen, hetgeen voor het rijke verbond van Nakaan niet veel opleverde.

Het optreden van het verbond van Nakaan zorgde echter voor onrust bij de directe aangrenzende stadstaten en de vierde woestijnoorlog zou de bloederigste tot nu toe worden. De coalitie van Brakat telde 114 stadstaten, die gezamenlijk opmarcheerden richting Naka, het midden van het verbond van Nakaan. Het huurlingenleger van het verbond van Nakaan trok richting Naka en de veldslagen rondom Naka zouden nog drie jaar aanhouden, waarna de coalitie van Brakat langzaam uiteenviel. Na 6 jaar onophoudelijk te vechten en steeds weer teruggedreven te worden, bood de coalitie van Brakat, of wat er van over was, een vredesverdrag aan. Het verbond van Nakaan accepteerde dit verdrag, maar de Markani zagen in dat de uitgerekte wijze waarop hun uitbreiding in de tweede woestijnoorlog had plaatsgevonden, heel moeilijk te verdedigen was. De enige reden dat het verbond van Nakaan het overleefd had, was de wijsheid en de wet van Fara, waardoor er een exorbitant groot leger aanwezig was.

De wetenschap, dat het verbond kwetsbaar was in de huidige vorm, luidde de vijfde woestijnoorlog in, de eerste oorlog die begonnen was door Naka sinds Pabla's onfortuinlijke eerste woestijnoorlog. Het verbond van Nakaan viel eerst de stadstaten aan van de oude coalitie van Brakat, die in een eerder stadium zich hadden teruggetrokken uit de coalitie. Deze steden hadden veel respect verloren doordat zij vaak met beide partijen begonnen te handelen en zeer veel verdienden aan deze handel. In sommige gevallen werkte het verbond van Nakaan zelfs samen met leden van de coalitie van Brakat. Toen deze steden gevallen waren, viel het verbond van Nakaan de restanten van de coalitie van Brakat aan en vaagden ze weg. Aan het einde van de vijfde woestijnoorlog bezat het verbond van Nakaan de hele toevoer naar de Agra woestijn, als wel strategische stadstaten om het verbond te verdedigen. Verder kwamen er vazalstaten die zich niet onder direct bestuur van de Markani stelden, maar zich wel lieerden aan het nieuw gevormde koninkrijk van Nakaan. Het koninkrijk Nakaan telde op dit moment 144 stadstaten die direct geregeerd werden door een Markan en 64 vazalstaten, meestal niet meer dan een enkele stadstaat, die trouw zworen voor duale bescherming en handel. Het koninkrijk Nakaan zou zich in deze vorm een aantal generaties stabiel en beschermd zijn van de overige allianties en verbonden die tussen de stadstaten opsprongen. Het koninkrijk was simpelweg te groot om aangevallen te worden door normale allianties, zeker met het oog op het feit dat men eerst nog door de bufferstaten heen zou moeten voordat Nakaan zelf direct aangevallen kon worden.

De Engel der Kalligrafie

Het koninkrijk Nakaan was negen generaties veilig, totdat er binnen de stadstaten om hen heen de Engel der Kalligrafie steeds meer invloed kreeg. In eerste instantie leek de Engel der Kalligrafie een vreedzame boodschapper en zijn leer van de kracht van het perfecte teken leek voor velen een uitkomst in een samenleving waar men vaak niet verder keek dan de muur van de stad. Zijn leer was geschikt voor de laagste tot de hoogste klassen, waarbij de Engel begon met eenvoudige tekens die voor allen te begrijpen waren, tot de hoogste klassen waarbij zijn leer meer esoterisch en wiskundig werd. Zijn leer verspreidde zich vooral snel onder de lagere klassen, waarbij er een tot nog toe ongekende migratie plaatsvond tussen de stadstaten. De religie verspreidde zich ongehoord snel en werd zelfs door de Markani ondersteund. De religie was vreedzaam voor vijf generaties, totdat de Engel der Kalligrafie de stad Naka bezocht. Wat er precies gebeurt is in de stad Naka is veel en heftig betwist, maar het meest gangbare verhaal is het volgende.

"En de Engel stapte door de gouden poorten van Naka en zag dat zijn leer toegepast werd. Op de daken en borden zag hij zijn gelijkenis terug en glimlachte. Hij kwam een bedelaar tegen en leerde hem de kracht van de cirkel. Hij kwam een magiër tegen en leerde hem de kracht van de octaëder. Hij kwam een vooraltijd slaaf tegen en hij leerde hem niets. Hij poogde hem nog eenmaal te leren, maar de slaaf kon hem niet begrijpen. Woede overmande de Engel en hij tekende de slaaf om zijn vrijheid terug te geven. De slaaf dankte hem duizendmaal en leerde van hem de kracht van de cirkel, maar de woede bleef in de het nulpunt van de Engel zweven. Nooit weder zou de Engel zijn nulpunt stabiliseren."

Na zijn bezoek aan Naka zou de Engel zich van een volledig andere kant laten zien. Hij predikte tegen Naka en de vooraltijd slavernij om uiteindelijk een heilige oorlog tegen Naka af te kondigen. Er braken rellen uit in de steden van het koninkrijk Nakaan en in de alle steden waar de religie verspreid was. Voormalige vazalstaten moesten de oorlog aan Nakaan verklaren om hun eigen bevolkingen in de hand te houden. Andere vazalstaten deden het om zelf niet onder de voet gelopen te worden door de hordes van staten die op last van hun bevolking de oorlog verklaarden aan de vazalstaten van Nakaan. Liever aan de vazalstaten van Nakaan de oorlog verklaren dan aan Nakaan zelf was de algemene gedachte. Toen uiteindelijk echter bleek dat bijna alle vazalstaten zich verenigd hadden tegen Nakaan werd de oorlog grimmiger. Veel van de stadstaten hadden alleen in naam de oorlog verklaard om hun bevolkingen kalm te houden. Een intern verdeeld Nakaan met opstanden in verschillende steden bleek voor veel stadstaten een perfecte aanleiding om allianties tegen Nakaan op de zetten. Zelfs de relatief vroege verdwijning van de Engel der Kalligrafie mocht niet baten. Niet minder dan 17 verschillende allianties werden er gesmeed om Nakaan aan te vallen en nog eens 7 voor wederzijdse bescherming, aangezien vele individuele stadstaten zich gedwongen voelden om hun eigen veiligheid te garanderen door beschermingsallianties.
Dit is het moment waarop de oorlog van generaties begint.

Oorlog van Generaties

De Oorlog van Generaties is een verzamelnaam voor een amalgaam aan oorlogen en vredesverdragen, vazalstaten die gewonnen worden en verloren, veldslag na veldslag. Een algehele chaos tussen de allianties en het koninkrijk Nakaan. In het begin van de Oorlog van Generaties was het koninkrijk de enige vijand. De allianties vielen over elkaar heen om het koninkrijk Nakaan binnen te vallen. Aangezien er na de vijfde woestijnoorlog een aanzienlijke uitbreiding van inkomsten gekomen was, die niet gebaseerd was op woestijnhandel, was de wet van Fara deze keer niet genoeg om de allianties buiten de deur te houden. Het leger van Nakaan was nog steeds omvangrijk, maar niet langer zo exorbitant groot als eerst. De vijanden van Nakaan waren echter niet zo eenduidig als daarvoor en Nakaan maakte grote sprongen door allianties tegen elkaar uit te spelen. Uiteindelijk zou de Oorlog van Generaties 20 heersers van Nakaan duren, waarbij de kanttekening gezet moet worden dat deze 20 heersers allen tot hun natuurlijke dood geregeerd hebben, aangezien de Markani in tijden van oorlog tot nu toe altijd naar elkaar toe getrokken hebben en de koninklijke positie niet wisselen tijdens oorlog, ongeacht het kapitaal van de koning op dat moment. Uiteindelijk hield de Oorlog van Generaties op door de laatste algehele overwinning voor het koninkrijk Nakaan. Wat nu de vazalstaten Mriakra en Perana zijn, waren toen de laatste twee allianties gedeeltelijk voortgekomen uit de 7 allianties die voor wederzijdse bescherming waren opgericht. Het koninkrijk Nakaan sloot vrede met deze twee allianties, aangezien het de ogen had op het expansieve Badermas-rijk en besloot dat er waarschijnlijk meer te winnen was door een buffer te houden tussen deze twee grote rijken. Een generatie later zouden de twee vazalstaten toe staan dat het Badermas-rijk over hun grondgebied het koninkrijk Nakaan aan mocht vallen hetgeen leidde tot de kleine Badermas-oorlog, die vrij snel diplomatisch werd opgelost, waarna de tijd van 134 generaties vrede aanbrak. Daarna kwam er nog een kleine tijdelijke uitbreiding na de barbaarse oorlog.

De barbaarse oorlog

Tijdens het bewind van Parat werd er in de stadstaat Tirana verraad gepleegd. Troepen werden er naar binnen gesmokkeld en naar binnen geteleporteerd in grote hoeveelheden en de stad werd van binnenuit overgenomen. Het huurlingenleger van de Markani werd ingezet en in de eerste slag om Tirana sneuvelde de barbaarse magiërkoning. Zijn zoons en dochters wisten niet hoe snel ze terug moesten trekken door de Lraga-pas om de kroon te bemachtigen. Niet lang daarna trok het Nakaanse huurlingenleger de Lraga-pas door om land van de barbaren in te nemen, voor de creatie van een nieuwe stadstaat. Inmiddels is er vrede gesloten met de dichtstbijzijnde stammen en kan er voorzichtig gekoloniseerd worden.

Geschiedenis van het Koninkrijk Nakaan (politiek)

De volledige politieke geschiedenis van het koninkrijk Nakaan zou een bibliotheek kunnen vullen, dus vandaar dat dit niet meer is dan een excerpt die aangeeft hoe de belangrijkste politieke instituties tot stand gekomen zijn en hoe het koninkrijk een koninkrijk geworden is. Handig om in het achterhoofd te houden is dat een politieke functie altijd een handelsmiddel is van de drager van het privilege en niet degene die daadwerkelijk de uitvoering ervan in handen heeft. Dit soort posities worden vaak door broers zussen van rijke Markani uitgeoefend en staan tot dienst van de rijke Markan die de positie verleend heeft. Veel van de bestuurders zullen hun invloed gebruiken om hun eigen belangen en de belangen van hun patronen te behartigen. Politiek is koop en verkoop altijd onder de voorwaarde van de wet van Fara en goed bestuur.

De politieke geschiedenis van het koninkrijk Nakaan heeft een hele andere vorm dan de geografische geschiedenis. Om de politieke geschiedenis van het koninkrijk te begrijpen, moeten we eigenlijk beginnen met het bewind van Markan Fara. Zij was namelijk de laatste die het officiële privilege van bestuur over de stad Naka bezat en na haar zou politiek en economie een grote rol gaan spelen. Tijdens haar bewind was een politieke positie nog een privilege waar op geboden en mee gehandeld kon worden. Na haar dood zou dat allemaal radicaal veranderen. Na de dood van Fara kwam het familiekapitaal ten val door een geconcentreerde economische aanval door verschillende facties binnen de Markani. Zij waren eropuit om de wet van Fara af te schaffen. In deze dagen kwam de rijkdom door de vooraltijd karavanen met ladingen binnen, terwijl Fara veel tijd kwijt was om het bestuur te regelen en vervolgens weinig tijd had gehad om haar economische belangen te consolideren. Daarbij was er altijd al een strikte scheiding tussen het kapitaal van de staat en het handelskapitaal van Fara, dus hoeveel welvaart Fara ook naar de stad toebracht, ze profiteerde er zelf nauwelijks van.

Haar dochter Kwanna plukte daar de zure vruchten van, niet lang nadat Fara gestorven was. Zij werd gedwongen om alles te verkopen en zou binnen de hiërarchie zover naar beneden vallen dat zij niets meer voor zou stellen. Voordat ze echter het privilege van bestuur verkocht, bedacht Kwanna een list om de wet van Fara te behouden voor het staatsbestel. In plaats van verkoop van het privilege, besloot zij om het beschikbaar te stellen aan de rijkste Markan op de voorwaarde dat de wet van Fara niet aangetast zou worden. De rijkste Markan op dat moment was een goede vriendin van Kwanna, die makkelijk die wet in stand kon houden. Doordat het privilege uitgeleend was en niet in het bezit van Kwanna, kon het niet verkocht worden en bleef de wet van Fara in stand. De lijn van Kalwa, Pabla, Fara en daarna Kwanna zou een generatie later uitsterven, doordat geen van de zonen, of dochters het voor elkaar kregen om hun kapitaal te vermenigvuldigen door het machtsblok van de andere Markani. Kwanna zelf kon haar kapitaal ook niet meer terugwinnen door actieve tegenstand van de andere Markani, om haar op deze wijze te dwingen het privilege van bestuur te verkopen. Haar geadopteerde zoon zou hetzelfde ondergaan, totdat uiteindelijk geformaliseerd werd dat een drager van het privilege van het bestuur van Naka geen bezit meer mocht hebben. Tot de dag van vandaag heeft de nu ceremoniële drager van het privilege van bestuur geen bezit, of politieke macht meer.

Het verbond van Nakaan

Tijdens het verbond van Nakaan werden er steeds meer privileges van bestuur opgekocht door verschillende Markani kooplieden, hetgeen vaak tot wantoestanden leidde in de desbetreffende steden. Dit was een periode van ongelooflijke toename van welvaart en corruptie viel de bevolking vaak niet eens op, aangezien de welvaart toch wel toenam, zij het niet zo snel als zou horen. Onder de Markani zelf viel dit wanbestuur echter vaak heel snel door de mand en werden deze Markani door hun familieleden erop gewezen. Een maker van het bestuur van Naka, Bialscha, kon het op een gegeven moment niet meer aanzien dat haar directe buren zo schandalig slecht bestuurd werden. Zelf was Bialscha een tante van de drager van familiekapitaal, zoals het nog steeds gebruikelijk is om het dagelijks bestuur in de handen te geven van een broer of zus van degene die altijd bezig is om het familiekapitaal uit te breiden. Zij maakte politiek gezien een gewaagde beslissing. Ze kocht met het stadskapitaal, hetgeen toen al aanzienlijk was, het privilege van bestuur op van de aangrenzende drie steden. Dit leverde bijna een enorme politieke rel op, aangezien ze op deze oneerlijke wijzen effectief bezit had vergaard zonder ervoor te handelen. Voordat het drama op zou laaien en er een familiepolitieke coup tegen haar gepleegd zou worden, had Bialscha dezelfde truc uitgehaald, die Kwanna in het verleden had uitgehaald. Ze had de privileges laten uitlenen aan de op een, twee en drie na rijkste families van Naka op de voorwaarde van goed bestuur. Bialscha werd uiteindelijk onder druk van de andere families uit haar positie gezet, maar de positieve consequenties van haar beslissing werden algauw duidelijk.

De onderlinge schermutselingen tussen de drie belangrijkste steden van het verbond werden algauw minder. Binnen een jaar was er sprake van een hechte band tussen de drie steden, waardoor het bestuur het veel makkelijker had, en de handel tussen de steden intensiever en gemakkelijker werd. Bialscha werd gerehabiliteerd en haar zoon kreeg zelfs een klein kapitaal als verontschuldiging van de families die haar daarvoor in diskrediet hadden gebracht. Op het moment dat Bialscha weer controle kreeg over het stadskapitaal van Naka, begon ze uit te breiden. De drie steden die ze nu indirect weer onder controle kreeg, liet ze ook hun kapitaal aanwenden om privileges van bestuur te kopen. Niet lang daarna had Bialscha alle 48 privileges van het verbond via het stadskapitaal van Naka in handen. Op dit moment beging ze een grote fout, waaraan ze de bijnaam 'de politieke Pabla' heeft overgehouden. Ze had op dit moment alle privileges van bestuur in handen en beging een politieke coup. Ze wilde zichzelf tot koningin maken. Waar ze niet op had gerekend, was dat haar eigen neef haar zou vergiftigen om haar, terwijl ze bewusteloos was, uit haar ambt te zetten en te veroordelen tot slaaf uit naam van de stad Naka. Haar neef realiseerde zich hoe dichtbij Bialscha geweest was om het hele verbond in handen te krijgen, en besloot dat zoiets nooit meer voor zou moeten komen. Hij nam een gewaagde beslissing. Hij maakte de drager van de privileges van bestuur ceremonieel en gaf de privileges van bestuur aan de rijkste Markans in volgorde van stadskapitaal, die elk een maker van het bestuur aan konden wijzen, of zelf konden besturen. Hij stelde een lijst op waarbij de 48 stadskapitalen vergeleken werden en daarnaast maakte hij een lijst van de 48 rijkste Markans binnen het verbond met zichzelf wonderbaarlijk genoeg (op dat moment) op de tweede plek. Vervolgens verdeelde hij op deze wijze de privileges aan de Markani op de lijst en gaf vervolgens dit systeem in handen van de enige zoon van Bialscha. Zijn rijkdom werd afgenomen en zijn taken waren vanaf toen alleen nog maar ceremonieel, maar het was wel het begin van een politieke dominantie van de stadstaat Naka die de stabiliteit tussen de staten waarborgde zelfs door de derde, vierde en het begin van de vijfde woestijnoorlogen heen. Dit politieke systeem bleef onveranderd tot het begin van de vijfde woestijnoorlog. Toen kwam er het incident van Ratama

Bestuurlijk overzicht:

- Privileges van bestuur zijn officieel bezit van de drager van de privileges van bestuur.
- Hij leent ze vervolgens, op voorwaarde van goed bestuur of de wet van Fara op volgorde, uit aan de rijkste Markani van Nakaan
- Deze wijzen meestal een Maker van Bestuur aan.

Het incident van Ratama

De stadstaat Ratama was een kleine magocratie, die vrij snel aan het begin van de vijfde woestijnoorlog in de handen van het verbond viel. Op het moment dat de stad bijna in handen viel van het verbond had de oude magiër het privilege van bestuur verkocht aan de Markani en was er vandoor gegaan. Het privilege van bestuur werd aan de drager van privileges gegeven en kwam onderaan de lijst te staan, aangezien nauwelijks tot geen stadskapitaal aanwezig was in de stad. De niet al te rijke Markan Framan kreeg het privilege in handen en trok naar de stad toe. Daar aangekomen realiseerde de Markan echter dat zich in de stad er een rijkere handelsfamilie bevond dan hij zelf was. Aangezien Framan zelf weinig tot geen zin had om het bestuur van deze nieuwe stad te regelen en op korte termijn niemand kon vinden om het bestuur op zich te nemen, wilde hij deze familie laten opnemen in de lijst van rijkste personen in het verbond. Framan begon te lobbyen om een niet-Markani op te nemen in de lijst van rijken die recht hadden op het privilege van bestuur. Algauw kwamen er applicaties vanuit het hele verbond om opgenomen te worden op deze lijst. Bijna alle Markani waren het er echter over eens dat niemand buiten de familie zomaar het recht moest krijgen om te heersen, dit zou alleen maar onrust opleveren in het rijk. De oplossing die ze bedachten was afgekeken van de stadstaten waar ze mee in oorlog waren geweest. Veel van die stadstaten werden geregeerd door een koning, die zijn familieleden op posities zetten die belangrijk waren. Markan Poal besloot om aan de titel van Naka, altijd de eerste stad door de constructie van belasting die altijd richting Naka stroomt, een koninklijke titel te verbinden. Degene die het privilege van bestuur had over Naka, verkreeg ook de ceremoniële titel Koning. Zo werd het verbond van Nakaan het koninkrijk van Nakaan. In het begin was het niet meer dan een ceremoniële titel en was er verder niets aan verbonden en was het niet meer dan een middel om niet-Markani buiten de officiële bestuurslijst te houden. Pas na de vijfde woestijnoorlog zouden daar de taken van wetgever tussen de stadstaten en diplomatie met de vazalstaten aan toegevoegd worden.

Bestuurlijk overzicht nu

- Privileges van bestuur zijn officieel bezit van de drager van de privileges van bestuur.
- Hij leent ze vervolgens, op voorwaarde van goed bestuur of de wet van Fara op volgorde, uit aan de rijkste Markani van Nakaan
- Deze wijzen meestal een Maker van Bestuur aan.
- De rijkste Markan moet de Maker van bestuur van Naka worden en mag geen andere maker aanstellen in zijn plaats. Zijn taken zijn diplomatie, recht spreken over disputen van steden en waarborgen dat onderlinge conflicten tussen steden binnen de wetten van Nakaan vallen.

Geschiedenis van het koninkrijk Nakaan (religie, sekten, culti, kabels)

Een geschiedenis van alle spirituele uitingen in het koninkrijk Nakaan is een onmogelijke taak, gezien de vloeibaarheid en hoeveelheid van deze uitingen, dus in dit excerpt zal er vooral in gegaan worden op de verschillen tussen religie's, sekten, culti en kabels.

Religie

Allereerst is het handig om te weten dat er niet zoiets bestaat als een godsdienst. Goden worden namelijk niet aanbeden. Religies gaan consequent vaak over dogma's ongeacht de bron van deze dogma's, aangezien dat vaak niet eens duidelijk is. Wat het meest voorkomt is de verering van de woorden en daden van engelen en demonen, die vrij rondlopen tussen de mensen van het koninkrijk Nakaan. Aangezien veel van deze engelen en demonen in andere stadstaten andere dingen doen en andere dingen aan de mensen leren kan het zo zijn dat een enkele engel in drie verschillende steden drie soorten religies start, gewoon door er aanwezig te zijn. Een religie is in deze wereld een verering zonder dat wat vereerd wordt fysiek aanwezig is, hoewel het vaak wel zo is geweest dat de leer ooit door een engel of een demon is opgesteld. Uiteraard is het ook zo dat sommige profeten, of wijsgeren, religies opstellen door middel van dogma's die zij zelf creëren, of bij elkaar rapen van andere religies.

*Voor een eventuele background komt het erop neer dat je zelf een religie mag creëren, die zich binnen de grenzen van een stadstaat afspeelt.

Sekten

Sekten of afscheidingen binnen religies zijn redelijk normaal. Discussies over dogma's zijn aan de orde van de dag en lijken globaal alleen maar toe te nemen over de generaties heen. Sekten zijn alleen te vinden rondom engelen en demonen, die zich volledig afsluiten van andere zienswijzen dan van de engel of demon in het bijzonder, die de religie gestart is. Aangezien een sekte zich vaak afsluit voor de rest van de werkelijkheid zijn het vaak fanatieke volgelingen van een bepaald dogma of persoon. Het nastreven van een perfecte emulatie van een engel of demon staat vaak hoog op de agenda. Sekten staan vaak op gespannen voet met overheden, maar aangezien sektes nooit (zelf)moorden plegen, staan ze niet in zo'n sterk negatief licht als in onze maatschappij. Sektes hebben soms een sociaal stigma van een georganiseerd dievengilde en de combinatie komt vaak voor.

*Voor een eventuele background komt het erop neer dat een sekte te creëren is, maar er moet goed rekening gehouden worden met waarom een sektelid verkozen zou kunnen zijn om een nieuwe staat te stichten. Aangezien veel sekteleden niet op goede voet staan met overheden, is de kans minder groot dat een sektelid zich zal aanmelden bij de kroon, en nog minder kans dat hij zal worden aangenomen. Een sektelid weet van tevoren dat hij in contact zal komen met een engel en een demon en dit zou zeer problematisch kunnen zijn.

Cultus

Wat een sekte is voor engelen en demonen, dat is een cultus voor individuen, of voorwerpen. Sommige religies zijn gestart door een cultus om een persoon heen, terwijl andere profeten weigeren om een cultus te starten en vaak wegtrekken naar andere plaatsen om cultusvorming te voorkomen. Een cultus die rondom een voorwerp zich centreert, is vaak een plaats van een 'wonder' geweest, of het is een voorwerp waardoor een engel of demon makkelijk zijn volgelingen kon bereiken, waarna de engel of demon stierf, maar de cultus in stand bleef. Sommige culten vereren hun wapens, of magie als zodanig. Culten staan in een beter daglicht dan sekten, aangezien zij vaak niet de extreme neiging hebben, die engelen en demonen wel vaak tentoonspreiden en zijn daardoor sociaal meer geaccepteerd. Men heeft meestal liever dat men een mens emuleert dan een engel of demon die zonder oog voor de sociale en wettelijke structuren zijn leven leidt.

* Voor een eventuele background komt het erop neer dat men vrij is om een cultus te creëren, waar men bij hoorde voordat men zich inschreef om naar de nieuwe vazalstaat te gaan. Culten die te subversief zouden zijn, zouden uiteraard niet door de keuring heen komen. (tenzij er natuurlijk verklaringen voor zijn, zoals bij sekten).

Kabels

Een kabel is een verzameling magiërs. Kabels hoeven niet direct religieus te zijn, maar kunnen dat wel zijn op het moment dat de principale mentor een engel of demon is. Kabels zijn er in alle varianten. Sommige leggen zwaar de nadruk op 'pure' arcana, anderen lijken meer op culten en zelfs kabels die meer stelen dan leren bestaan. Een kabel heeft een volstrekt neutrale status in Nakaan, hoewel dat natuurlijk per kabel afhankelijk is. Het concept kabel heeft het imago om onafhankelijk te zijn van engelen en demonen en wordt daardoor vaak als neutraal beschouwt.

* Voor een eventuele background komt het erop neer dat men vrij is om een kabel te creëren, waar men bij hoorde voordat men zich inschreef om naar de nieuwe vazalstaat te gaan. Kabels die te subversief zouden zijn, zouden uiteraard niet door de keuring heen komen. (tenzij er natuurlijk verklaringen voor zijn, zoals bij sekten).

Vazalstaat Perana

Huidige Imago

Perana heeft door de tijd heen een beetje een stoffig imago gekregen, gezien hun obsessie met boeken. Perana heeft zich nooit direct gemengd in de oorlog van generaties, dus hun imago binnen Nakaan is altijd redelijk neutraal geweest. Na enkele veldslagen met Badermas in het begin van hun bestaan, sloot de alliantie van Perana een vredesverdrag met Badermas. Peranen hebben meestal de naam enigszins excentriek te zijn.

Perana heden ten dage

Perana heeft anders dan Badermas wel altijd hetzelfde doel gehad als de Badermazen. De engelen en demonen zoveel mogelijk buiten te sluiten. Hun oplossing ligt binnen het geloof in een bepaald soort boeken, waardoor arcane en divine magic redelijk veel raakvlak heeft binnen Perana.

De moraliteit van Perana kan men samenvatten naar de analogie van de waarde van boeken. Mensen die lang geleefd hebben, zijn immens waardevol, aangezien zij slechts met een handvol over zijn. Mensen die nog niet zo oud zijn, zijn meestal minder dan waardeloos. Een boek kan meer waarde hebben dan een mens, aangezien een boek een stuk langer kan bestaan.

Soms zijn er echter boeken die vanaf het begin heel waardevol zijn, zo ook bij mensen. Prestige door overleving staat hoog in het vaandel bij Peranen, dus mensen die zichzelf vaak terugvinden in situaties die erg gevaarlijk zijn en het overleven, kunnen rekenen op veel prestige binnen de maatschappij van Perana.

De dood is iets waar men op jonge leeftijd vaak erg bang voor is, hetgeen omslaat op het moment dat er een significante hoeveelheid boeken geschreven is door de jongeling, want een persoon is pas dood op het moment dat zijn boeken niet meer gelezen worden. Soms is het ook zo dat een boek een meerwaarde krijgt op het moment dat het geschreven is door iemand die met veel faam gestorven is en dit wordt meestal gezien als een belangrijke motivator voor ouderen van dagen, die een goede roemrijke, of slechte, maar zeer infame, dood nastreven als laatste zet in de strijd om hun werk voor het nageslacht te bewaren. Meestal kiezen de oudere Peranen voor een roemrijke goede dood, aangezien infaam sterven meestal meer risico met zich meebrengt, aangezien andere Peranen deze acties vaak stil proberen te houden.